شرکت های خزانه داری کریپتو (CTCs) به شرکت های عمومی ای گفته می شوند که استراتژی اصلی و عملیاتی خود را بر انباشت و نگهداری دارایی های دیجیتال مانند بیت کوین و اتریوم متمرکز کرده اند. برخلاف شرکت های سنتی که ممکن است بخش کوچکی از ترازنامه خود را به رمزارزها اختصاص دهند، این شرکت ها عموماً با هدف اصلی سرمایه گذاری بلندمدت در فضای کریپتو شکل می گیرند و ارزش سهام آنها به طور مستقیم با عملکرد دارایی های دیجیتال تحت مدیریتشان پیوند خورده است. این شرکت ها معمولاً از طریق انتشار سهام، سرمایه جمع آوری کرده و آن را به خرید دارایی های دیجیتال تبدیل میکنند و به سهامداران خود این امکان را میدهند که از طریق ابزارهای سنتی بورس، در معرض رشد بازار کریپتو قرار بگیرند، بدون آنکه مستقیماً اقدام به خرید و نگهداری رمزارزها کنند.
شرکت های خزانهداری کریپتو چیست؟
شرکت های خزانه داری کریپتو (CTCs) شرکت های عمومی ای هستند که به جای فعالیت عملیاتی در تولید یا خدمات، هسته اصلی استراتژی خود را بر انباشت و نگهداری دارایی های دیجیتال مانند بیت کوین و اتریوم قرار داده اند. این شرکت ها با الهام از اقدام پیشگامانه ای مانند سرمایه گذاری شرکت مایکرو استراتژی، از ابزارهای مالی مرسوم (مانند انتشار سهام در بورس) برای جذب سرمایه از عموم استفاده کرده و سپس آن سرمایه را مستقیماً به خرید رمزارزها تبدیل می کنند. بدین ترتیب، آنها به سرمایه گذاران سنتی این امکان را می دهند که بدون نیاز به خرید مستقیم و مدیریت کیف پول دیجیتال، از طریق سهام عادی خود در بورس، در معرض رشد بازار کریپتو قرار گیرند و ارزش سهام این شرکت ها نیز به طور مستقیم به نوسانات قیمت دارایی های دیجیتال در ترازنامه آنها وابسته است.
سازوکار شرکت های خزانه داری کریپتو
این شرکت ها با اتخاذ یک استراتژی مالی متمرکز، سازوکار خود را بر سه محور اصلی بنا می کنند: انتخاب ساختار حقوقی مناسب، جذب سرمایه از طریق ابزارهای مرسوم بازار و تخصیص آن سرمایه به خرید و نگهداری دارایی های دیجیتال. شرکت هایی مانند مایکرو استراتژی با تبدیل دارایی های نقدی یا انتشار بدهی، سرمایه لازم را فراهم کرده و به طور پیوسته ذخیره رمزارزی خود را افزایش می دهند.
انتخاب یکی از سه مدل رایج برای ورود به این حوزه گام نخست است. برخی مانند مایکرو استراتژی بهعنوان یک «شرکت عملیاتی» (OpCo) فعالیت اصلی خود را حفظ کرده و بخش خزانه را به انباشت رمزارز اختصاص می دهند. راه حل دیگر استفاده از «شرکت با هدف خاص» (SPAC) است که از ابتدا با هدف جذب سرمایه عمومی و تزریق آن به دارایی هایی مانند رمزارزها تشکیل می شود. مدل سوم نیز استفاده از «شرکت های پوسته ای» (ShellCo) است که اساساً فاقد فعالیت عملیاتی بوده و به عنون یک نهاد قانونی آماده، صرفاً برای مالکیت دارایی های دیجیتال مورد استفاده قرار می گیرد.
جذب سرمایه و مدیریت پرتفوی مرحله بعدی است. این شرکت ها عموماً از طریق افزایش سرمایه، انتشار اوراق قرضه (یا وامهای ارزی)، یا حتی سود عملیاتی کسب و کار اصلی خود، نقدینگی لازم را تأمین می کنند. سپس این وجوه را به خرید دارایی های دیجیتالی منتخب عمدتاً بیت کوین و اتریوم تبدیل کرده و آنها را در کیف پول های امن مؤسسه ای نگهداری می کنند. در نهایت، ارزش کل شرکت و قیمت سهام آن به طور مستقیم تحت تأثیر نوسانات بازار این دارایی ها قرار می گیرد و سهامداران به صورت غیرمستقیم در پرتفوی رمزارزی شرکت سهیم می شوند.
ابزارهای تامین مالی شرکت های خزانه داری کریپتو
شرکت های خزانه داری کریپتو برای تأمین سرمایه مورد نیاز جهت خرید دارایی های دیجیتال، عمدتاً از چهار ابزار مالی کلیدی استفاده می کنند. نخست، انتشار سهام از طریق روش هایی مانند فروش خصوصی به سرمایه گذاران نهادی (PIPE) یا عرضه مستقیم در بازار (ATM) است که اگرچه سبب رقیق شدن سهام موجود می شود اما نقدینگی قابل توجهی فراهم می آورد. دوم، اوراق قرضه قابل تبدیل است که با امکان تبدیل به سهام شرکت، به دلیل نوسان قیمت سهام این شرکت ها برای سرمایه گذاران جذابیت دارد. سوم، سهام ممتاز قابل تبدیل است که نمونه آن را شرکت مایکرواستراتژی ابداع کرد؛ این ابزار مانند سرمایه گذاری سهامی عمل می کند و فشار بازپرداخت بدهی را ایجاد نمی کند.
ابزار چهارم، استقراض سنتی (وام) است که در آن شرکت دارایی های دیجیتال خود را به عنوان وثیقه قرار می دهد. با این حال، به دلیل ریسک بالای لیکوئید شدن در صورت ریزش شدید قیمت رمزارزها، این روش کمتر مورد اقبال قرار گرفته است. انتخاب هر یک از این ابزارها به بلوغ و مرحله توسعه شرکت بستگی دارد؛ شرکتهای نوپا معمولاً از روش های سریع تری مانند PIPE استفاده می کنند، در حالی که شرکت های بزرگ تر و با شهرت بیشتر، از ابزارهای پیچیده تری مانند عرضه سهام در بازار (ATM) یا اوراق قرضه قابل تبدیل بهره می برند.
با تکیه بر این مکانیسم های تأمین مالی، شرکت های خزانه داری کریپتو بدون نیاز به مصرف مستقیم جریان نقدی عملیاتی خود، به طور مستمر ذخایر رمزارزی خود را گسترش می دهند. این نقش فعال آنها در جذب سرمایه از بازارهای سنتی و تزریق آن به بازار دارایی های دیجیتال، باعث شده است تا این شرکت ها به یکی از محرک های اصلی و نهادی تقاضا در بازار کریپتو، به ویژه در اقتصادهایی با بازارهای سرمایه توسعه یافته مانند آمریکا، تبدیل شوند.
برای کسب اطلاعاتی در مورد سیگنال ارز دیجیتال و مشاهده نتایج، بر روی لینک کلیک کنید.
ریسک شرکت های خزانه داری کریپتو
شرکت های خزانه داری کریپتو معمولاً در مراحل اولیه رشد خود با ریسک مداخله سرمایه گذاران فعال مواجه نیستند زیرا کنترل شرکت در اختیار بنیان گذاران و تیم مدیریتی متمرکز باقی می ماند. با این حال، با پیشرفت شرکت و ورود به مراحل رشد پیشرفته تر، نیاز به جذب سرمایه بیشتر از طریق انتشار سهام جدید افزایش می یابد. این انتشار سهام باعث تقسیم مالکیت و کاهش کنترل مدیریت می شود و فضای مناسبی را برای ورود سرمایه گذاران فعال و نهادی فراهم می کند. با این وجود، هدف اصلی سرمایه گذاران فعال در شرکت های خزانه داری کریپتو لزوماً انحلال شرکت و فروش دارایی های دیجیتال آن نیست.
رویکردهای رایج این سرمایه گذاران معمولاً شامل فشار برای بازخرید سهام توسط شرکت به منظور افزایش ارزش هر سهم، تغییر در استراتژی یا مدیریت برای بهبود اعتماد بازار، یا پیشنهاد خرید سهام با قیمتی بالاتر برای خروج سودآور است. آمارها نشان می دهد در اغلب موارد، این تعاملات به انحلال شرکت منجر نمی شود. برخی ممکن است عملکرد این شرکتها را با صندوق های سرمایه گذاری بیت کوین مانند GBTC مقایسه کنند اما این مقایسه از پایه نادرست است. شرکت های خزانه داری کریپتو از انعطاف ساختاری بیشتری برخوردارند و می توانند با استفاده از ابزارهای مالی مختلف، نسبت دارایی دیجیتال به سهام خود را افزایش دهند.
این در حالی است که ساختار صندوق هایی مانند GBTC در گذشته چنین امکانی را فراهم نمی کرد. علاوه بر این، تجربه نشان داده که حتی در شرایط بازار نزولی، شرکت های خزانه داری کریپتو لزوماً به فروش دارایی های دیجیتال خود روی نمی آورند. نمونه آن، استراتژی حفظ دارایی ها توسط GBTC پیش از تبدیل شدن به صندوق قابل معامله بورسی (ETF) بود. این رویکرد حاکی از آن است که فشار سرمایه گذاران فعال بیشتر بر بهینه سازی ساختار مالی و مدیریتی متمرکز است تا بر انحلال و نقدشوندگی اجباری دارایی های اصلی شرکت. روندی که توسط شرکت هایی مانند مایکرو استراتژی و با استراتژی جسورانه ادغام بیت کوین در ترازنامه آغاز شد، به یک الگوی مالی نوظهور تبدیل شده و انتظار می رود با توجه به پتانسیل درآمدزایی از طریق استیکینگ در آلت کوین های مبتنی بر اثبات سهام، گسترش یابد.
با این حال، این مسیر با چالش های مهمی روبرو است؛ از جمله نوسانات ذاتی بازار و ریسک مدیریت نقدینگی، به ویژه برای شرکت های فاقد تجربه کافی در مدیریت ترازنامه در شرایط بحران. موفقیت شرکت های خزانه داری کریپتو و کاهش ریسک آنها برای کل بازار، نه در گرو پیش بینی دقیق قیمت ها، بلکه در توانایی برنامه ریزی مالی و مدیریت محتاطانه منابع نقدی است. رعایت این اصل کلیدی می تواند این شرکت ها را از یک منبع بالقوه فشار فروش، به عامل پایداری و تحول در ساختار بازار تبدیل کند.
نظر بدهید